Creativity

Innovation

Originality

Imagination

 

Salient

Salient is an excellent design with a fresh approach for the ever-changing Web. Integrated with Gantry 5, it is infinitely customizable, incredibly powerful, and remarkably simple.

Download

Η Γιούνι (σκύλος οδηγός τυφλών), η Sugar (σκύλος ειδοποιήσεως διαβήτη), ο Μίκυ και η Κλαίρη (σκύλοι «θεραπευτικής» επαφής) βρίσκονται μαζί με τους ιδιοκτήτες τους στην Αθήνα, ξεπερνώντας καθημερινά εμπόδια στους δρόμους, δίνοντας έμπνευση για δημιουργία και ζωή, προσφέροντας χάδι και συντροφιά χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Μόνη προϋπόθεση είναι η αγάπη. Που τη δίνουν και τους δίνεται απλόχερα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν πριν από λίγες εβδομάδες με εικόνες από τη Φρίντα, ένα λαμπραντόρ με μάσκα και παπουτσάκια που εντόπιζε και διέσωζε εγκλωβισμένους στα συντρίμμια μετά τον πρόσφατο φονικό σεισμό στο Μεξικό. Η λευκόχρυση -στα μάτια μου- σκυλίτσα και οι «συνάδελφοί» της δεν είναι απλώς ζώα συντροφιάς. Είναι ήρωες της καθημερινότητας κάποιων ανθρώπων. Αυτοί οι σκύλοι είναι οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου, όχι μόνο ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Ζώων, στις 4 Οκτωβρίου. Και σίγουρα ανήκουν σε καλούς ανθρώπους. Ο σκύλος, άλλωστε, μοιάζει στον ιδιοκτήτη του.

Της Κατερίνας Γιοσμά / Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το «New Page» δεν χρειάστηκε να ταξιδέψει πολύ μακριά για να τους βρει. Η Γιούνι (οδηγός τυφλών), η Sugar (σκύλος ειδοποιήσεως διαβήτη), ο Μίκυ και η Κλαίρη (σκύλοι «θεραπευτικής» επαφής) βρίσκονται μαζί με τους ιδιοκτήτες τους στην Αθήνα, ξεπερνώντας καθημερινά εμπόδια στους δρόμους, δίνοντας έμπνευση για δημιουργία και ζωή, προσφέροντας χάδι και συντροφιά χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Μόνη προϋπόθεση είναι η αγάπη. Που τη δίνουν και τους δίνεται απλόχερα.

ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΙΑ ΓΙΑ ΖΑΧΑΡΗ

Ο διαβήτης δεν ήρθε μόνος στη ζωή της Σοφίας Κατσάτου. Ευτυχώς, λέει εκείνη. Μαζί του έφερε και τη Sugar, ένα κοινωνικότατο diabetic alert dog, που και λόγω ιδιοσυγκρασίας επιζητά την ανθρώπινη συντροφιά και την ανταποδίδει. Πρόκειται για ένα λαμπραντόρ – σκύλο ειδοποιήσεως διαβήτη με εκπαιδευμένη όσφρηση, την οποία επιστρατεύει και στον χαιρετισμό μας.

Πρώτα όμως έπρεπε να εκπαιδευτεί η ίδια η Σοφία, καταρχάς ως προς την πάθησή της και στη συνέχεια για να συνεργάζεται με τη Sugar. Ήταν τυχερή, αφού ο σύζυγός της, ο Βασίλης, είναι εκπαιδευτής σκύλων. Και γι’ αυτό υπήρχαν πάντα τετράποδα στο σπίτι. Ούτως ή άλλως θα επέλεγαν ένα για να κάνει παρέα στον γιο τους, τον Φοίβο. «Η έλευσή της ήταν σαν να κάναμε δεύτερο παιδί. Και ο γιος μου και ο γάτος μας, ο Σάββας, μέλος της οικογένειάς μας από το 2004, την αντιμετώπισαν όπως θα αντιμετώπιζαν μια αδελφή τους. Αυτό, μάλιστα, σχολιάζεται από γνωστούς και φίλους, όταν μας λένε ότι ο Φοίβος φέρεται σαν να έχει αδέλφια!» σημειώνει με έκπληξη (και χαρά). Ως οικογένεια, έγιναν αποδεκτοί με ευκολία στην πολυκατοικία που μένουν στο Νέο Ηράκλειο αλλά και στο νησί των καλοκαιρινών διακοπών τους, τη Σύρο, ενώ σε επίπεδο νομοθεσίας σκοπεύουν, με την αρωγή του Συλλόγου Διαβητικών, να προωθήσουν την αποδοχή τους και σε κάθε δημόσιο χώρο. «Είναι, άλλωστε, παράλογο», λέει ο Βασίλης, «από τη μια να μην επιτρέπεται το κάπνισμα σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, αλλά με την ανοχή όλων να υφίσταται ως φαινόμενο, κι από την άλλη να απαγορεύουν την είσοδο στη Sugar».

Η όποια μετακίνησή τους υπακούει στην τήρηση πρωτοκόλλου ενός σωστού ιδιοκτήτη: σεβασμός και στις επιθυμίες των άλλων, σακουλάκι για τις ακαθαρσίες, λουράκι για προστασία. Η καθημερινότητά τους περιλαμβάνει πρωινές βόλτες, επισκέψεις σε pet-friendly μαγαζιά, εξόδους για καφέ και φαγητό αλλά και καλλιτεχνικές δημιουργίες από τη Σοφία, που μπορεί να έχει σπουδάσει διακόσμηση, αλλά έχει ως κύρια ασχολία της την κατασκευή κοσμήματος και τη συμμετοχή σε τηλεοπτικές διαφημιστικές παραγωγές. Άρχισε με τη δημιουργία ταυτοτήτων, τα λεγόμενα medical alert bracelets, καλαίσθητα βραχιολάκια για ανθρώπους με ευαισθησίες σε θέματα υγείας, τα οποία αναγράφουν το ονοματεπώνυμο, το τηλέφωνο και την «ιδιαιτερότητα» του φέροντος. Με αυτό τον τρόπο ξέρει κάποιος πώς να τους χειριστεί σε περίπτωση επεισοδίου, ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά, καθώς ο διαβήτης εν προκειμένω δεν είναι ακόμη, για οργανικούς λόγους, τόσο ρυθμισμένος σε αυτά. Η παράλληλη αγάπη της για τα ζώα την ώθησε να δημιουργήσει ταυτότητες και για εκείνα, με τελευταία αυτή που έχει φτιάξει για τη Sugar τους. «Πώς μπορείς να μεταφέρεις όλη αυτή την αγάπη στο μέταλλο;» απορεί. Το έκανε απλώς με πολλή αγάπη. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η πιο προσωπική σχέση με τον πελάτη, η μικρότερη ποσότητα παραγωγής, και χαίρεται που ο κόσμος ανταποκρίνεται αυθόρμητα και του αρέσουν όσα φτιάχνει.

Η Sugar, χάρη στην εκπαίδευσή της από τον Βασίλη, την έχει ειδοποιήσει άπειρες φορές, με ένα απλό σπρώξιμο στο πόδι, ώστε να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες αποφυγής υπογλυκαιμίας, μας εκμυστηρεύεται και όλο αυτό λειτουργεί αθροιστικά, καθώς μέρα με τη μέρα η γλυκιά τετράποδη εκπαιδεύεται σε πραγματικές συνθήκες και γίνεται ακόμη πιο έμπειρη. Με απλά λόγια, μας εξηγεί, την ώρα που ένας διαβητικός παθαίνει υπογλυκαιμία, η μυρωδιά του σώματος και της ανάσας του αλλάζει. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό από τη «μαγική» μύτη του σκύλου, που, με την κατάλληλη εκπαίδευση, καταφέρνει να ειδοποιήσει τον άνθρωπο μερικά δευτερόλεπτα πριν, ώστε να καταναλώσει άμεσα λίγο υδατάνθρακα γρήγορης απορρόφησης, που στην περίπτωση της Σοφίας είναι ένας χυμός, μια καραμέλα κ.ο.κ., καθώς η ίδια έχει φροντίσει να ελέγχει την πάθησή της συνεχώς και να είναι ρυθμισμένη.

Ο Βασίλης το ξεκίνησε από χόμπι το 1999, παράλληλα με την τότε δουλειά του, στη συνέχεια όμως η εκπαίδευση σκύλων έγινε η κύρια ασχολία του με πολλή προσωπική ενασχόληση, εκπαίδευση, ημερίδες και σεμινάρια στο εξωτερικό. «Τα σκυλιά που εκπαιδεύονται είναι όλων των προελεύσεων και των ηλικιών, ωστόσο οι ιδιοκτήτες τους χρειάζονται περισσότερη εκπαίδευση, για να μην τα αποδίδουμε όλα στον κακό χαρακτήρα των σκυλιών. Αναφορικά με τη Sugar, από το 2011 και μετά, οπότε και διαγνώστηκε ο διαβήτης της γυναίκας μου, το έψαξα σε Ευρώπη και Αμερική, με αναζητήσεις στο διαδίκτυο, προσωπικές τηλεφωνικές και διά ζώσης επαφές, ρωτώντας συναδέλφους από το εξωτερικό. Δυστυχώς, η τιμή αγοράς ενός diabetic alert dog ήταν απαγορευτική για εμάς. Έτσι, αποφάσισα να εκπαιδευτώ εγώ ο ίδιος και στη συνέχεια να εκπαιδεύσω έναν σκύλο στην Ελλάδα», λέει εμφατικά.

Όση ώρα μιλάμε η δυόμισι ετών Sugar κάθεται δίπλα μας, μυρίζοντας διαρκώς -το καταλαβαίνεις από το πόσο γρήγορα κινεί ανεπαίσθητα τη μουσούδα της- και υπακούοντας σε κάθε λέξη του Βασίλη, ακόμα κι όταν μια αδέσποτη γάτα αποφασίζει να την προκαλέσει σε παιχνίδι. Η εκπαίδευσή της έχει βασιστεί σε τρεις πυλώνες: στην κοινωνικοποίηση, στην υπακοή και στην αναγνώριση της υπογλυκαιμίας της Σοφίας, για την οποία επιβραβευόταν από τον Βασίλη, γι’ αυτό και την αναζητούσε όλο και περισσότερο καθώς προχωρούσαν οι μέρες. Ο ίδιος μου αναφέρει ότι έχει δαπανήσει ενάμιση χρόνο προκειμένου να φτάσουμε στο σήμερα και δεν είναι τόσο απλό και εύκολο να το εφαρμόσει και σε άλλους σκύλους ή διαβητικούς, αν και το σκέφτεται, αρκεί να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Όπως γράφει και στο site του happydogs.gr: «Σε αυτή τη φάση θα μπορούσα να πω ότι έχω βάλει δύο μελλοντικούς στόχους: ο πρώτος, η δημιουργία των Sugardogs of Greece και ο δεύτερος το εκπαιδευτικό ξεκίνημα διαβητικών και των σκύλων τους».

ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΦΑΡΟΣ

Η Τζουλιάννα Μπούσι είναι Φοιτήτρια Φιλολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η Γιούνι είναι τριών ετών, μαζί σε κάθε της βήμα από τον Απρίλιο. «Αρχικά έβλεπα στην τηλεόραση ταινίες με σκύλους-οδηγούς και πάντα ονειρευόμουν ότι θα αποκτούσα κάποια στιγμή κι εγώ έναν. Επειδή όμως είχα θέμα με την καθαριότητα και με ενοχλούσαν οι τρίχες που αφήνουν έμενα μόνο στη σκέψη. Πέρσι, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, γνώρισα το Κέντρο (σ.σ.: Κέντρο Σκύλοι Οδηγοί Ελλάδας) και τον Λευτέρη, τον εκπαιδευτή της Γιούνι. Είχαν αρκετά σκυλιά, αλλά ξεχώρισα εκείνη μόλις κάναμε βόλτα. Το παράδοξο είναι ότι την ίδια μέρα είχα πει, λίγο πριν, ότι δεν ήμουν έτοιμη να πάρω σκύλο. Μόλις, ωστόσο, τελειώσαμε τη βόλτα μας, ήλπιζα να μου δοθεί η Γιούνι», μου λέει με καμάρι και χαμογελαστά όσο είμαστε στα γραφεία του Κέντρου. Στη συνέχεια έκανε αίτηση και μέσα σε λίγους μήνες ήταν… συγκάτοικοι. Ωστόσο, δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Πρέπει και ο χειριστής να είναι εκπαιδευμένος μεταξύ άλλων σε θέματα κινητικότητας και στη χρήση μπαστουνιού, πέρα από το εάν ταιριάζει ή «δένει» με τον οδηγό-σκύλο του, και κυρίως να υπάρχει διαθεσιμότητα προσφερόμενων σκύλων.

Η αγαπημένη τους διαδρομή ξεκινά από τη φοιτητική εστία, όπου διαμένει η Τζουλιάννα, και φτάνει μέχρι το στέκι τους για καφέ στο Σύνταγμα. Η Γιούνι τής έχει αλλάξει κυριολεκτικά τη ζωή. Μια άλλη αίσθηση. Πλεονάζουσα. Το λευκό μπαστούνι έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Λειτουργεί επικουρικά και όχι παράλληλα. Η χειρίστρια αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια, ελευθερία. Δεν της είναι πια τόσο δύσκολο να πάει και σε άγνωστα για εκείνη μέρη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πολλά εμπόδια και προκλήσεις που καλείται να ξεπεράσει, ακόμα και σε μια σύντομη -όπως φαντάζει εξαρχής- διαδρομή, κάνοντας μαζί με τον εκπαιδευτή της, Λευτέρη Κιντατζή, το τετράγωνο του κτιρίου που μας φιλοξενεί, στο κέντρο της Αθήνας (φωτογραφίες). Πέρα από αυτό, η σκυλίτσα της είναι και μια καλή παρέα. Μη ομιλούσα, αλλά πάντα εκεί. Με κατανόηση, αντίληψη. Η συμβουλή της σε όσους αμφιταλαντεύονται, όπως έκανε και εκείνη, για το εάν πρέπει ή όχι να βάλουν στη ζωή και κυρίως στην καρδιά τους έναν οδηγό είναι να το κάνουν.

Οι πρώτες Σχολές Σκύλων Οδηγών άνοιξαν πριν από εκατό χρόνια από βετεράνους στην Αμερική και τη Γερμανία. Το Κέντρο Σκύλοι Οδηγοί Ελλάδας στεγάζεται στην οδό Βερανζέρου, πολύ κοντά στην Ομόνοια, και λειτουργεί σχεδόν δέκα χρόνια, όπως μας λέει η πρόεδρός του, Ζωή Γερουλάνου. «Την εποχή εκείνη», θυμάται, «δεν υπήρχε τεχνογνωσία στην Ελλάδα σε επίπεδο επίσημου φορέα, παρά μόνο κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες. Όταν ξεκινήσαμε εμείς, το 2008, ιδρύθηκε και η αντίστοιχη Σχολή Σκύλων Οδηγών “Λάρα”. Έπειτα από σκέψη, αποφασίσαμε να δοθεί προτεραιότητα στην επιμόρφωση εκπαιδευτών, συνεργαζόμενοι με τον Ολλανδό εκπαιδευτή σκύλων-οδηγών και κινητικότητας Peter Lasaroms. Σήμερα είμαστε πολύ περήφανοι γιατί έχουμε ήδη δύο Έλληνες εκπαιδευτές, ύστερα από πέντε χρόνια συνεχούς εκπαίδευσής τους σε Ελλάδα και εξωτερικό. Παράλληλα, φροντίζαμε να εκπαιδεύουμε και σκύλους ώστε να είναι έτοιμοι. Η δυναμικότητά μας ως Κέντρου είναι είκοσι σκυλιά. Πολύ σύντομα αναμένουμε άλλα δύο από τη Γαλλία κι αλλά δύο από Έλληνα εκτροφέα. Συνήθως εκπαιδεύονται λαμπραντόρ και golden retriever για έναν χρόνο μέχρι το δεύτερο έτος της ηλικίας τους, οπότε και παραδίδονται χωρίς κόστος στο άτομο με πρόβλημα όρασης. Τέλος, στα έξι με οχτώ χρόνια γίνεται επανεξέταση του σκύλου και ανάλογα με την καταλληλότητά του ή μη συνταξιοδοτείται».

Με εταίρους το Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών, την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρίες, την Εθνική Ομοσπονδία Τυφλών, τον Φάρο Τυφλών Ελλάδος, τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών, την Πανελλήνια Ένωση Αμφιβληστροειδοπαθών, το Ελληνικό Κέντρο Εκπαίδευσης Σκύλων και τον Σύλλογο Προστασίας Ζώων και Περιβάλλοντος Νομού Αττικής «Δικαίωμα Ζωής», είναι από τις λίγες ίσως περιπτώσεις που πολλοί φορείς συμφωνούν για ένα κοινό αποτέλεσμα, παραδέχεται ο Δημήτρης Σηφάκης, μέλος του Δ.Σ. του Κέντρου αλλά και εκπρόσωπος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Τυφλών. Το κράτος για εκείνον έχει συνεισφέρει στο κομμάτι της νομοθεσίας, παράμετρος καίριας σημασίας φυσικά, γιατί ως προς τα υπόλοιπα οι οικονομικές ανάγκες καλύπτονται με τη βοήθεια ιδιωτών χορηγών. Ο νόμος 3868/2010 αναφέρει ρητά ότι οι σκύλοι-οδηγοί μπορούν να μπουν παντού, ενώ επιπρόσθετες υγειονομικές διατάξεις του 2017 ορίζουν ξεκάθαρα ότι η πρόσβασή τους είναι επιτρεπτή σε κάθε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Ο ίδιος δεν έχει πάρει ακόμη σκύλο, αλλά κάτι μου λέει ότι σύντομα θα το κάνει. Η Γιούνι, το σκουρόχρωμο λαμπραντόρ που ξαπλώνει απέναντί μας, δίπλα στην Τζουλιάννα, έχει τον τρόπο της να πείθει…

Μέχρι στιγμής έχουν προσφερθεί δωρεάν έξι σκύλοι στην Αθήνα, ένας στον Βόλο και ένας στη Θεσσαλονίκη, αλλά έχουν αποσυρθεί και σκύλοι λόγω συμπεριφοράς ή εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Επιπλέον, η πρόεδρος μας επαληθεύει αυτό που φανταζόμασταν, ότι «το πιο δύσκολο κομμάτι το επωμίζονται οι χειριστές που παλεύουν καθημερινά ώστε με ασφάλεια και ανεξαρτησία να φτάσουν στον προορισμό τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν και τον κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να καταλάβει. Το χειρότερο είναι εκείνοι που, ενώ έχουν δεχτεί την ενημέρωση, δεν την έχουν κάνει κτήμα τους». Η Τζουλιάννα, παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να χαμογελά και σκέφτεται θετικά, έχοντας μόνο καλές αναμνήσεις: «Έχω ακούσει διάφορα, ίσως εγώ ήμουν τυχερή και δεν αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα με τους υπόλοιπους πεζούς. Ακόμα και τους αρνητικούς φρόντιζα να τους ενημερώσω για το πώς πρέπει οι ίδιοι να φέρονται αλλά και για τις πιθανές αντιδράσεις της Γιούνι. Δεν προκαλεί και είναι εκπαιδευμένη».

Η πιο βασική ανάγκη του Κέντρου πλέον είναι να έχει ανάδοχους εθελοντές, ανθρώπους, δηλαδή, που θα αναλάβουν να μεγαλώσουν ένα κουτάβι από τριών έως δώδεκα μηνών και να το κοινωνικοποιήσουν με τη βοήθεια και τη συνδρομή των εκπαιδευτών του.


ΤΡΙΧΩΤΟ ΧΑΔΙ

Η Σεραφίνα Αβραμίδου βρήκε τη σχεδόν οχτάχρονη Κλαίρη, ημίαιμο pitbull, να περιφέρεται μόνη στη Φωκίωνος Νέγρη και τον Μίκυ τον είδε στο facebook – αδέσποτος κι αυτός στην Κρήτη, ένα ημίαιμο κοκόνι, από τις πιο παλιές ελληνικές ράτσες, σχεδόν πέντε ετών. Εθελόντρια από το 2008, θυμάται την πρώτη επίσκεψή της με τη SAPT («Δράση για τα Αδέσποτα – Σκύλοι Θεραπείας Ελλάδας») στην ΕΛΕΠΑΠ, εκεί όπου ένα παιδάκι, από τις πιο βαριές περιπτώσεις, επέτρεψε στον σκύλο να τον ακουμπήσει και προσπάθησε ακόμη και να ανταποδώσει το άγγιγμα χαϊδεύοντάς τον… Με τη Δράση επισκέπτεται και σχολεία, ειδικά και μη, όπου πρώτα γίνονται ενημερωτικές παρουσιάσεις σχετικά με την υιοθεσία αδέσποτων -πώς χαϊδεύεις και πώς πλησιάζεις ένα τετράποδο- και στη συνέχεια ακολουθεί το βιωματικό κομμάτι, στο πλαίσιο του οποίου τα παιδιά ταΐζουν, χτενίζουν και βολτάρουν με τα σκυλάκια! «Τα μικρότερα παιδιά είναι αυτά που μετά ζητούν σκύλο», διευκρινίζει, «ενώ τα μεγαλύτερα… θέλουν να γίνουν εθελοντές». Και μόνο αυτό τη γεμίζει αυτοπεποίθηση, καθώς κρατάει από το λουρί τους τον Μίκυ και την Κλαίρη, ενώ διασχίζουμε το πλακόστρωτο και μας σταματούν συνέχεια περαστικοί, φίλοι και γνωστοί της γειτονιάς προκειμένου να τα χαϊδέψουν. Μια δόση «θεραπευτικής επαφής», διακριτή στα πρόσωπά τους. Μας χαμογελούν.

Η SAPT Hellas είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2005. Αποτελείται αποκλειστικά από εθελοντές και επισκέπτεται δωρεάν σχολεία και ιδρύματα, κυρίως εντός Αττικής, υλοποιώντας δύο προγράμματα: το «Εκστρατεία Ενημέρωσης» (Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση) και το «Σκύλοι Θεραπευτικής Επαφής» (ΑμεΑ – ενήλικες ή παιδιά). «Για τα προγράμματά μας αιτούμαστε κάθε έτος και λαμβάνουμε έγκριση εισόδου στις σχολικές μονάδες από τη Διεύθυνση Σπουδών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων από το 2007 μέχρι σήμερα», τονίζει η Χριστίνα Οικονόμου, συνιδρύτρια και εθελόντρια του SAPT και συμπληρώνει: «Οι σκύλοι αυτοί είναι ημίαιμοι, πρώην αδέσποτοι και πια τα κατοικίδια-σύντροφοι των εθελοντών μας ως μέλη της οικογένειάς τους. Όνειρό μας -όχι απατηλό, ελπίζω- είναι, εκτός από την εκτενή ενημερωτική δράση στα σχολεία και στο ευρύ κοινό (ημερίδες δήμων ή άλλων φορέων), να μπορέσουμε κάποια μέρα να “εργαστούμε” μέσα σε νοσοκομειακές μονάδες για ασθενείς με χρόνιες ή ανίατες νόσους. Όπως, δηλαδή, γίνεται στο εξωτερικό εδώ και πολλά χρόνια και, βεβαίως, με αυστηρές προδιαγραφές, τηρώντας τα ανάλογα πρωτόκολλα επισκέψεων-“θεραπευτικής” προσέγγισης της ψυχής των ανθρώπων αυτών, παιδιών και ενηλίκων».

Η Χριστίνα δεν είναι μόνη της σε αυτό. Πλάι της, ο σύζυγός της, Δημήτρης, εθελοντής εκπαιδευτής σκύλων της ομάδας, και ο γιος της, Γιώργος, που ξεκίνησε ως μέλος του SAPT σε ηλικία μόλις πέντε ετών, συμμετέχοντας, το 2009, στην εκστρατεία ενημέρωσης στα Χανιά Κρήτης. Χειρίζεται, μάλιστα, τη σκυλίτσα Χιόνα, την οποία βρήκαν εγκαταλελειμμένη στη Βυτίνα Αρκαδίας. «Γενικά ως οικογένεια πάντα μας ένωναν η αγάπη και η φροντίδα των αδύναμων και ανυπεράσπιστων ζώων, αλλά από το 2005 και μετά ακόμα περισσότερο, καθώς η προσπάθεια έγινε πια δομημένη και έργο ζωής, θα έλεγα. Εκτός αυτού, και η ευρύτερη “οικογένειά” μας πια είναι μεγάλη, με περισσότερους από δέκα πολύ ενεργούς εθελοντές και δώδεκα σκύλους!».

Η ιδέα σύστασης της Δράσης προέκυψε από ένα ντοκιμαντέρ για την οργάνωση «Puppies Behind Bars» (πρόγραμμα για την κοινωνικοποίηση και επανένταξη φυλακισμένων). Οπως μας ενημερώνουν, τα πρώτα περίπου πέντε κρίσιμα χρόνια η Δράση στηρίχθηκε από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος με δωρεές για τα ίδια τα προγράμματα και τα λειτουργικά έξοδα, αλλά και ένα τρίτο πρόγραμμα υιοθεσίας και κτηνιατρικών υπηρεσιών. H «Θεραπεία μέσω Ζώων» (Animal Assisted Therapy / AAT) πιθανολογείται ότι ξεκίνησε στην Αγγλία στα τέλη του 18ου αιώνα. Είναι αυτό που φανερώνει και η ίδια η φράση: εναλλακτική θεραπεία μέσω ζώων ή διαμέσου των ζώων, με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου. Ενας σκύλος, μάλιστα, φύσει κοινωνικό ον, διαθέτει το εκ γενετής χάρισμα να προσεγγίζει και να προσφέρει στοργή και αγάπη ανιδιοτελώς και απροσχημάτιστα, χωρίς να «κρίνει» με τον ανθρώπινο τρόπο. Χαίρεται και ανταποκρίνεται στα χάδια και την προσοχή, ανεξάρτητα από ποιον προέρχονται, κι αυτή του η ιδιότητα κάνει τις «θεραπευτικές» του δυνάμεις ανεκτίμητες.

«Πώς μπορεί κάποιος να συμμετάσχει στην ομάδα;» τη ρωτάμε. «Είναι εύκολο για κάποιον που πραγματικά μπορεί να διαθέσει χρόνο για μια δοκιμαστική περίοδο έξι μηνών ώστε να “μας μάθει” και να “τον μάθουμε” και εν συνεχεία να εκπαιδευτεί μαζί με τον ημίαιμο σκύλο του, με σκοπό να ενταχθεί στην ομάδα επισκέψεων με σκύλο. Είναι πιο δύσκολο έως αδύνατο όμως για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί ευκαιριακά. Σε αυτή την περίπτωση ζητάμε βοήθεια σε γενικές εργασίες, μεταφράσεις και στήριξη των μπαζάρ μας (σ.σ.: το επόμενο θα γίνει στις 2 και τις 3 Δεκεμβρίου στο Δημαρχείο Αμαρουσίου)».

Αυτό που αξίζει να αναφερθεί, σύμφωνα με την ίδια, είναι ότι το 2014 το SAPT συμμετείχε σε Διεπιστημονική Επιτροπή μαζί με άλλες ομάδες ώστε να υπάρξει επιτέλους στη χώρα μας ένα θεσμικό πλαίσιο για τις υπηρεσίες «θεραπευτικής επαφής» διαμέσου των ζώων και ελπίζει ότι σύντομα η προσπάθεια αυτή θα έχει ολοκληρωθεί…


«Νέα Σελίδα»