Creativity

Innovation

Originality

Imagination

 

Salient

Salient is an excellent design with a fresh approach for the ever-changing Web. Integrated with Gantry 5, it is infinitely customizable, incredibly powerful, and remarkably simple.

Download
Διδακτορική διατριβή τής Άννας Κουλικούρδη με θέμα «Πληροφοριακή Συμπεριφορά των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) και οι Υποστηρικτικές Τεχνολογίες σε Περιβάλλον Βιβλιοθηκών». Δέκατο ένατο μέρος (Κεφάλαιο τέταρτο: Πληροφοριακή Συμπεριφορά των ΑμεΑ - Άτομα με Ψυχικές Διαταραχές).
Άτομα με Ψυχικές Διαταραχές
Στο κεφάλαιο αυτό μελετάται η ομάδα των ατόμων με ψυχικές διαταραχές (σχιζοφρένεια, σοβαρή κατάθλιψη, κ.ά.), τα οποία πολλές φορές στη βιβλιοθηκονομική βιβλιογραφία αντιμετωπίζονται ως βίαια, επιθετικά και επικίνδυνα άτομα στο χώρο της βιβλιοθήκης και στερούνται μιας πιο αξιοπρεπούς στάσης του προσωπικού των βιβλιοθηκών. Επίσης, η ψυχική διαταραχή συνήθως είναι αόρατη, γι’ αυτό οι βιβλιοθηκονόμοι μπορεί να μην αναγνωρίζουν ότι οι χρήστες αυτοί χρειάζονται βοήθεια.
• Γενικά
• Πληροφοριακές Ανάγκες
• Σχέση των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές & των Βιβλιοθηκών
• On‐line Τεχνολογίες
Γενικά
Για τα άτομα με ψυχικές διαταραχές (mental disorders) χρησιμοποιείται πληθυντικός επειδή πολλές φορές φέρουν ένα συνδυασμό ψυχικών διαταραχών. Οι ψυχικές διαταραχές περιλαμβάνουν:
• Σχιζοφρένεια
• Σοβαρή κατάθλιψη
• Διπολική διαταραχή, γνωστή και ως μανιακή κατάθλιψη
• Διαταραχή πανικού και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (obsessive‐compulsive disorder‐OCD), η οποία σε γενικές γραμμές δεν γίνεται ορατή μέσω της παρατήρησης
Τα άτομα με ψυχικές διαταραχές πολλές φορές δεν είναι σε θέση να εργαστούν, με αποτέλεσμα να έχουν πενιχρό εισόδημα και αρκετό ελεύθερο και αναξιοποίητο χρόνο στη διάθεσή τους (Huntington & Swanson, 2002). Γι’ αυτό η βιβλιοθήκη πρέπει να διοργανώνει βραδιές ποίησης, λέσχες ανάγνωσης και προγράμματα που να αξιοποιούν το χρόνο τους. Αν ρωτούσε κανείς τους περισσότερους βιβλιοθηκονόμους αν υπάρχει λόγος να παρέχουν τη δυνατότητα και την εμπειρία της πληροφόρησης, της λογοτεχνίας, κ.ο.κ. στα άτομα με ψυχικές διαταραχές, η πλειονότητα θα απαντούσε όχι. Το χαρακτηριστικό αυτού του κοινού είναι ότι δεν εντοπίζεται μέσω της παρατήρησης, σπάνια δηλαδή μπορεί κάποιος να τους διακρίνει μεταξύ άλλων ή να εντοπίσει τη νοσηρότητα των συμπτωμάτων τους. Η ψυχική διαταραχή είναι συνήθως αόρατη και γι’ αυτό οι βιβλιοθηκονόμοι μπορεί να μην αναγνωρίζουν ότι οι χρήστες αυτοί χρειάζονται βοήθεια.
Μόνο από τη στιγμή που η αναπηρία ή κάποιο σύμπτωμά της εμπλακεί στην αναζήτηση της πληροφορίας ή όταν εκδηλωθεί κάποια ασυνήθιστη συμπεριφορά, μπορεί ο βιβλιοθηκονόμος να καταλάβει πως υπάρχει αναπηρία. Ακόμη όμως και αν το άτομο αυτό συναντήσει εμπόδια στην ανάκτηση μιας πληροφορίας, ο βιβλιοθηκονόμος δεν μπορεί να διαγνώσει σίγουρα πως πάσχει από κάποια ψυχική ασθένεια. Συνήθως τα προσωπικά αυτά δεδομένα κρατούνται μυστικά και οι βιβλιοθηκονόμοι δεν έχουν πρόσβαση σε τέτοιου είδους πληροφορίες, εκτός και αν τους το αποκαλύψει ο ίδιος ο χρήστης. Βέβαια το προσωπικό μπορεί να παρατηρήσει κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφοράς που δείχνουν ότι πρόκειται για ψυχική διαταραχή, όταν ο χρήστης χρησιμοποιεί την ίδια βιβλιοθήκη για περισσότερο από κάποιες εβδομάδες, μήνες ή χρόνια. Βέβαια η ασυνήθιστη συμπεριφορά δεν συνεπάγεται απαραίτητα και ψυχική διαταραχή. Παρομοίως η ψυχική διαταραχή δεν συνεπάγεται μειωμένη νοητική ικανότητα. Τα άτομα αυτά έχουν τις ίδιες ποικίλες ανάγκες και ενδιαφέροντα με τον υπόλοιπο γενικό πληθυσμό. Όπως όλα τα ΑμεΑ, έτσι και τα άτομα με ψυχικές διαταραχές συμμετέχουν σε μια ποικιλία πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων που δεν σχετίζονται με τη συγκεκριμένη ιατρική τους κατάσταση.
Ως προς τις βιβλιοθήκες, οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιούν όλα τα είδη βιβλιοθηκών (ακαδημαϊκές, δημόσιες, ειδικές, σχολικές, νοσοκομείων και ινστιτούτων) (Alter et al., 2007). Οι πρώτες κατευθυντήριες οδηγίες για υπηρεσίες βιβλιοθηκών για άτομα με ψυχικές διαταραχές δημοσιεύτηκαν το 1987 από την ASCLA της ALA με τίτλο Standards and Guidelines for Client Library Services on Residential Mental Health Facilities και το 2000 η Linda Lucas Walling δημοσίευσε τις Guidelines for Library Services for People with Mental Illnesses.

Πληροφοριακές Ανάγκες
Η JCAHO (Joint Commission on the Accreditation of Healthcare Organizations) έχει καταγράψει πως τα άτομα αυτά και οι οικογένειές τους χρειάζονται και αναζητούν πληροφορίες 1) για την υγεία και συμπεριφορά του ασθενή και την αντιμετώπισή της, 2) για τη διευκόλυνση της λήψης αποφάσεων 3) που βοηθούν το άτομο να κατανοήσει την ανάγκη του για φροντίδα και συμμετοχή σε υπηρεσίες 4) για ανεξάρτητο τρόπο διαβίωσης, 5) για ένα υγιή τρόπο ζωής (Alter et al., 2007).
Τα εν λόγω άτομα είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουν βιβλία ή να έχουν κάποιον να τους διαβάζει και να συζητάνε μαζί του ενόσω η ανάγνωση προχωράει. Παραδείγματος χάρη, πολλές φορές δυσκολεύονται να διατυπώσουν τις σκέψεις τους, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ή να επεξεργαστούν κάποια δεδομένα. Όταν όμως ακούσουν κατά την αφήγηση ενός βιβλίου π.χ. για την αγάπη, είναι πιο πιθανό να κινηθεί η περιέργεια και να διερωτηθούν για πράγματα που αλλιώς δεν θα το έκαναν, π.χ. τι είναι η αγάπη, πώς μπορεί να ξέρει κάποιος αν αρέσει σε κάποιον άλλο, κ.ο.κ.
Παρόλα αυτά, ενώ το ίδρυμα Easy‐to‐Read στη Σουηδία εκδίδει εύκολες προς ανάγνωση εφημερίδες και βιβλία, λίγα άτομα με ψυχικές διαταραχές τα χρησιμοποιούν. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν μπορούν να διαβάσουν μόνοι τους, με αποτέλεσμα να μην είναι εξοικειωμένοι με τα βιβλία, τις εφημερίδες, κτλ. Χρειάζονται τη βοήθεια των συγγενών, των φίλων, των δασκάλων και των βιβλιοθηκονόμων για να καταλάβουν ότι το περιεχόμενο του βιβλίου μπορεί να είναι ενδιαφέρον ή ψυχαγωγικό. Δυστυχώς όμως οι βιβλιοθηκονόμοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως μπορούν να αναλάβουν αυτό το ρόλο γιατί δεν είναι ενήμεροι για τις ψυχικές διαταραχές. Στο εξωτερικό έχει καθιερωθεί ο θεσμός των “reading representatives”, προκειμένου να προωθήσει την ανάγνωση και έχει υπάρξει ιδιαίτερα επιτυχημένος. Ναι μεν είναι κουραστικό για το προσωπικό να διαβάζει στους χρήστες αλλά μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, κάποια άτομα με ψυχικές διαταραχές ρωτούν από μόνα τους για κάποιο βιβλίο ή ακόμη και άτομα με σοβαρή αναπηρία ακούν με πολύ ενδιαφέρον, κάτι που ανταμοίβει πολύ τον βιβλιοθηκονόμο (Rosenschold & Rosenstrom, 1994).
Οι άνθρωποι που υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές πρέπει να διαβάζουν βιβλία για την αυτο‐ανάπτυξη και πιθανότατα να χρειάζονται συνεχή καθοδήγηση για τη χρήση των πόρων της βιβλιοθήκης ώστε να ξεπεράσουν την κατάθλιψή τους. Η βιβλιοθεραπεία, η ανάγνωση δηλαδή βιβλίων για θεραπεία, μπορεί να αποτελέσει ένα καλό αντικαταθλιπτικό για αυτή την ομάδα. Ειδικά αν πρόκειται για ένα καλό βιβλίο, γραμμένο από έναν έγκριτο συγγραφέα, τότε μπορεί να προσφέρει κατεύθυνση ζωής και ελπίδα για την επίλυση του προβλήματος. Φυσικά η ιδέα της βιβλιοθεραπείας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσει τα αντικαταθλιπτικά ή την ψυχοθεραπεία, απλά μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα στην καταπολέμηση της κατάθλιψης.
Οι εν λόγω χρήστες θέλουν η βιβλιοθήκη του ινστιτούτου τους να έχει συλλογές και ψυχαγωγικού περιεχομένου αλλά και εξειδικευμένου (βιβλία για διάγνωση, θεραπεία, ψυχοθεραπεία, ψυχοφαρμακολογία, γενικές ιατρικές πληροφορίες, για εργασία, εκπαίδευση, κ.ά).
Σοβαρές ψυχικές ασθένειες μπορεί να περιορίσουν ή και να εξουδετερώσουν την ικανότητα του χρήστη να διαβάζει και να συγκεντρώνεται, γι’ αυτό η συγκέντρωση βιβλίων και εγχειριδίων που αφορούν τη διάγνωση και τη θεραπεία σε απλή και εύκολη γλώσσα είναι χρήσιμη. Τις συλλογές για τα ζητήματα ψυχικής υγείας μπορεί να τις χρησιμοποιούν τα ΑμεΑ, οι οικογένειές τους και οι επαγγελματίες που δουλεύουν με αυτά τα άτομα.
Ένα άλλο, τελευταίο ερωτήμα που τίθεται είναι το εξής: Ορισμένες από τις ψυχικές διαταραχές είναι ιδιαίτερα σοβαρές και απειλητικές για τη ζωή, π.χ. η σχιζοφρένεια και η μανιακή κατάθλιψη, έχουν ως συνέπεια συχνά φαινόμενα αυτοκτονιών. Οι βιβλιοθήκες περιέχουν υλικό που αναφέρεται σε εναλλακτικές θεραπείες, σε τρόπους αντιμετώπισης των ψυχικών διαταραχών, κτλ που κάποιες φορές μπορεί να είναι σωστές και κάποιες όχι. Εδώ τίθεται το δίλημμα αν οι βιβλιοθήκες πρέπει να παρέχουν πληροφορίες που να συνηγορούν υπέρ των εναλλακτικών θεραπειών ή αν είναι ηθικό για τους βιβλιοθηκονόμους να βάζουν στα χέρια των ασθενών βιβλία που παραλείπουν σημαντικές λύσεις στα προβλήματά τους. Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δεν έχουν δοθεί καθώς δεν έχουν απασχολήσει καν τη βιβλιοθηκονομική κοινότητα. Γι’ αυτό οι συλλογές των βιβλιοθηκών πρέπει να περιέχουν έγκυρο, αξιόπιστο και ακριβές υλικό προκειμένου να αποφεύγονται τέτοιες εκβάσεις.

Σχέση των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές & των Βιβλιοθηκών
Αρχικά, η μετάβαση στη βιβλιοθήκη είναι το πρώτο εμπόδιο διότι τα άτομα αυτά πολλές φορές δεν μπορούν να οδηγήσουν ή να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Άλλα αποφεύγουν να επισκεφτούν τη βιβλιοθήκη γιατί φοβούνται να έρθουν αντιμέτωπα με νέες καταστάσεις ή δεν έχουν την αυτοπεποίθηση να εξερευνήσουν νέα μέρη. Επιπλέον, επειδή λειτουργούν σε ποικίλα γνωστικά και αντιληπτικά επίπεδα, κάποιοι δυσκολεύονται να διαβάσουν, άλλοι να εντοπίσουν το υλικό ή και τα δυο μαζί ενώ κάποιοι μπορεί να έχουν προβλήματα προσανατολισμού και να χάνονται εύκολα μέσα στο κτίριο της βιβλιοθήκης. Αυτές οι δυσκολίες μπορεί με τη σειρά τους να καταλήγουν σε περιπλάνηση, σύγχυση και απογοήτευση.
Πολλοί αποφεύγουν να πηγαίνουν σε δημόσια μέρη επειδή καταλαβαίνουν ότι η εμφάνιση ή η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι περίεργη ενώ άλλοι νομίζουν ότι η βιβλιοθήκη δεν θα έχει υλικό που μπορεί να τους ενδιαφέρει. Επίσης, προηγούμενες αρνητικές εμπειρίες και βιώματα στις δημόσιες βιβλιοθήκες μπορεί να αποθαρρύνουν την επιστροφή των ΑμεΑ σε αυτές. Μπορεί να μην νιώθουν άνετα όταν οι συνάνθρωποί τους δεν τους καταλαβαίνουν, τους φοβούνται ή είναι ανυπόμονοι μαζί τους. Γι’ αυτό και λόγω του στίγματος που συνοδεύει τις ψυχικές διαταραχές, τα άτομα αυτά σπάνια ζητούν άμεσα το υλικό που θέλουν ή βοήθεια. Βέβαια, όπως και σε κάθε ομάδα, υπάρχουν κάποια άτομα με ψυχικές διαταραχές που νιώθουν οικεία με το περιβάλλον της βιβλιοθήκης και άλλα λιγότερο. Αν παραδείγματος χάρη μια ψυχική διαταραχή συνοδεύεται και με κάποιο βαθμό γνωστικής αναπηρίας, τότε ο χρήστης θα χρειαστεί περισσότερη βοήθεια π.χ. για να γυρίσει τις κάρτες του δελτιοκαταλόγου ή να πληκτρολογήσει κάποιες εντολές στον υπολογιστή.
Επιπλέον, μπορεί να μην κατανοούν την πολιτική ή τον κανονισμό της βιβλιοθήκης ή ότι πρέπει να προσέχουν το υλικό που δανείζονται από τυχόν φθορές. Γι’ αυτό πολλοί χρήστες νιώθουν περισσότερο άνετα όταν χρησιμοποιούν τη βιβλιοθήκη του ινστιτούτου τους, γιατί εκεί είναι γνωστή και δεδομένη η αναπηρία τους και αυτό μειώνει το άγχος της αναζήτησης πληροφορίας ή των λαθών τους.
Οι χρήστες αυτοί θέλουν να νιώθουν ότι οι πληροφοριακές τους ανάγκες ή τα αιτήματά τους για βιβλία, περιοδικά, κτλ ικανοποιούνται επιτυχώς. Επίσης, θέλουν να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι και άνετα κατά τη χρήση της βιβλιοθήκης. Θέλουν το προσωπικό να τους αφιερώνει τον ίδιο χρόνο που αφιερώνει και στους αρτιμελείς χρήστες, τίποτα περισσότερο.
Το προσωπικό πρέπει να είναι υπομονετικό με οποιαδήποτε περίεργη ή ασυνήθιστη συμπεριφορά των εν λόγω χρηστών, όσο βέβαια δεν ενοχλούν κανέναν άλλο στη βιβλιοθήκη ή δεν ταράσσουν την ισορροπία της. Σε περίπτωση που πρέπει να υποδείξουν σε κάποιον να φύγει λόγω της ανάρμοστης συμπεριφοράς του (π.χ. επεισόδια μανιοκατάθλιψης), πρέπει να του εξηγήσουν ότι η συμπεριφορά του εκείνη την ημέρα δεν ήταν αποδεκτή αλλά ότι είναι ευπρόσδεκτος να έρθει πάλι πίσω όταν νιώσει καλύτερα. Για τέτοιες περιπτώσεις, είναι καλό κάθε βιβλιοθήκη να έχει ένα ενημερωτικό φυλλάδιο όπου θα περιγράφονται οι κανόνες συμπεριφοράς των χρηστών έτσι ώστε αν χρειαστεί παρέμβαση, να δοθεί ο κανονισμός στο χρήστη καθώς θα του εξηγείται παράλληλα προφορικά και το προσωπικό να είναι κατοχυρωμένο μέσω του γραπτού κανονισμού.
Παράδειγμα καλής πρακτικής βιβλιοθηκών αποτελεί η Vaughn Public Library στο Ashland, η οποία δέχεται τακτικές επισκέψεις ατόμων με ψυχικές διαταραχές από ένα κέντρο εξυπηρέτησης τέτοιων ατόμων. Μερικοί μάλιστα από τους επισκέπτες αυτούς, όταν είχαν ολοκληρώσει τη θεραπεία τους, εργάστηκαν εθελοντικά στη βιβλιοθήκη αναλαμβάνοντας την αρχειοθέτηση σε φακέλους, φωτοτύπηση και άλλες σχετικές δουλειές γραφείου (Huntington & Swanson, 2002). Επίσης, η Manitowoc Public Library διανέμει υλικό σε άτομα έγκλειστα στα σπίτια τους, μερικά από τα οποία πάσχουν από ψυχικές διαταραχές. Βέβαια επειδή στα σπίτια ή στα ιδρύματα που είναι έγκλειστοι οι χρήστες δεν έχουν πρόσβαση σε υπολογιστές, γι’ αυτό το εκτιμούν ιδιαίτερα όταν έχουν τη δυνατότητα να προσπελαύνουν το Διαδίκτυο στις επισκέψεις τους κατά ομάδες στη βιβλιοθήκη.
Ωστόσο, δεν είναι όλες οι βιβλιοθήκες υποδειγματικές ούτε αναλαμβάνουν τόσο ενεργούς ρόλους. Σε μια έρευνα η οποία μελέτησε βάσεις δεδομένων που περιέχουν νέα‐ειδήσεις για την ψυχική υγεία, η έλλειψη ανακοινώσεων για προγράμματα βιβλιοθηκών εν αντιθέσει με άλλα κοινοτικά προγράμματα για την ψυχική υγεία υπήρξε απογοητευτική. Μόνο μια ή δυο ομάδες ατόμων φάνηκε να χρησιμοποιούν τους χώρους συναντήσεων των βιβλιοθηκών για να συζητήσουν τέτοια θέματα (π.χ. για Αλτσχάιμερ). Μάλιστα, σε μια πολιτεία οι επαγγελματίες σε θέματα ψυχικής υγείας χρησιμοποιούσαν τις εκκλησίες και τα ιατρικά κέντρα για να προσεγγίσουν αυτές τις ομάδες αλλά ποτέ τις βιβλιοθήκες (Alter et al., 2007), παρόλο που οι τελευταίες θα έπρεπε να παίζουν προ‐ενεργητικό ρόλο στη διάχυση πληροφοριών για τις ψυχικές διαταραχές και στη προσφορά προγραμμάτων για αυτές.
Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα κατά πόσο κινδυνεύει ο βιβλιοθηκονόμος από τους χρήστες με ψυχικές διαταραχές διότι πολύ λίγοι γνωρίζουν ότι οι βιβλιοθηκονόμοι αντιμετωπίζουν κινδύνους και είναι πολύ πιθανό να δεχτούν βία ή κάποιο είδος επίθεσης από τέτοιο χρήστη κατά τις ώρες εργασίας τους. Όπως διαπιστώνεται μέσα από τη βιβλιογραφία, ο χρήστης με ψυχικές διαταραχές αντιμετωπίζεται ως ένας προβληματικός, δύσκολος και μερικές φορές επικίνδυνος χρήστης. Μεγαλύτερο κίνδυνο φυσικά διατρέχουν οι βιβλιοθηκονόμοι που εργάζονται σε δημόσιες βιβλιοθήκες από ότι σε ακαδημαϊκές ή ειδικές διότι οι πρώτες είναι ανοιχτές σε όλους τους πολίτες. Ωστόσο και οι μεγάλες ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες στις αστικές περιοχές μπορεί να είναι ευάλωτες σε τέτοια επεισόδια, τα οποία μπορεί να ποικίλλουν από ήπια θυμωμένους χρήστες μέχρι βίαια ξεσπάσματα από ψυχικά διαταραγμένους χρήστες.
Το ζήτημα του προβληματικού χρήστη βιβλιοθήκης έχει προκαλέσει αυξανόμενο ενδιαφέρον στη βιβλιοθηκονομική κοινότητα τα τελευταία 10 χρόνια, όπου ένας αριθμός μονογραφιών και άρθρων περιοδικών έχει δημοσιευτεί επί του θέματος. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι βιβλιοθηκονόμοι δεν λαμβάνουν επίσημη εκπαίδευση ώστε να αντιμετωπίσουν καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται δύσκολοι χρήστες. Οι Pantry (1996) και Ewing (1994) αφηγούνται παραδείγματα τέτοιων περιστατικών που έχουν σημειωθεί σε Βρετανικές δημόσιες βιβλιοθήκες, μεταξύ των οποίων εντοπίζονται και ψυχικά ασθενείς.
Οι άνθρωποι που είναι ψυχικά ασθενείς συχνά προκαλούν το μεγαλύτερο προβληματισμό και ανησυχία στο προσωπικό. Αυτοί μπορεί να είναι αβλαβείς, όμως η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά τους μπορεί να ποικίλλει από ήρεμα μέχρι σοβαρά περιστατικά στα οποία πρέπει να κληθούν φρουροί ή αστυνομία. Οι Charles A. Salter και Jeffrey L. Salter εξετάζουν τα προβλήματα που δημιουργούν οι ψυχικά ασθενείς στις βιβλιοθήκες και δίνουν οδηγίες για την επίλυσή τους (Salter & Salter, 1988). Στη συνέχεια, ο Fay Zipkowitz περιγράφει πώς οι δημόσιες βιβλιοθήκες μπορούν να αναγνωρίζουν και να ανταποκρίνονται στις ειδικές ανάγκες των απο‐ιδρυματοποιημένων χρηστών (Zipkowitz, 1996). O Thomas E. Hecker επίσης διαβεβαιώνει ότι οι χρήστες με ψυχικές διαταραχες πρέπει να λαμβάνουν την ίδια μεταχείριση με τα υπόλοιπα άτομα με αναπηρία και να κατοχυρώνονται στο νομοθέτημα ADA (Hecker, 1996). Οι Nathan Smith & Irene Addams συστήνουν στους βιβλιοθηκονόμους να ακούν ενεργά το χρήστη και το πώς νιώθει αλλά την ίδια στιγμή να μην επωμίζονται το προσωπικό του πρόβλημα (Smith & Addams, 1991). Το Communicating Professionally: a how‐to‐do‐it manual for librarians των Ross, Catherine S. & Patricia Dewdney αναφέρεται επίσης στους προβληματικούς χρήστες και συζητά για την ανεπίτρεπτη συμπεριφορά τους, καθώς και τους τρόπους αντιμετώπισης ειδικών καταστάσεων, όπως χρήστες με αναπηρία.
Το Patron Behavior in Libraries: A Handbook of Positive Aprroaches to Negative Situations αναφέρεται σε ποικίλες κατηγορίες προβληματικών χρηστών, μεταξύ των οποίων και άτομα με ψυχικές διαταραχές (McNeil & Johnson, 1995). Το βιβλίο Library Security and Safety Handbook: prevention, policies and procedures εξετάζει πολλά θέματα ασφάλειας της βιβλιοθήκης περιλαμβάνοντας και τους ψυχικά ασθενείς χρήστες και προτείνει να υπάρχει γραπτή πολιτική που να κατευθύνει τη διαχείριση οποιασδήποτε ανεπίτρεπτης ή παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς (Shuman & Sullivan, 1999).
Το Management of Library Security: a SPEC Kit περιέχει τέτοιες πολιτικές και διαδικασίες για ποικίλες προβληματικές καταστάσεις π.χ. άτομα που θέλουν να μονοπωλούν το χρόνο του προσωπικού, χρήστες με ψυχικές διαταραχές, κτλ (Soete & Zimmerman, 1999). Στη συνέχεια, το It Comes with the Terrirory: Handling Problem Situations in Libraries εστιάζει κυρίως σε προβληματικές καταστάσεις που σημειώνονται κυρίως στις δημόσιες βιβλιοθήκες, μεταξύ των οποίων και άτομα με ψυχικές διαταραχές (Turner & Conable, 2004).
Ο David Isaacson αναφέρει πως κατά καιρούς συναντά κανείς πολύ περίεργους ανθρώπους στις βιβλιοθήκες και ο ίδιος είχε μάλιστα αξιόλογες εμπειρίες με μερικούς παράξενους χρήστες. Οι δημόσιες βιβλιοθήκες είναι συχνά ο παράδεισος για τους άστεγους, τους ψυχικά ασθενείς που δεν βρίσκονται σε ιδρύματα, κ.ά. και αποτελούν ασφαλή και ανοιχτά μέρη για τους εκκεντρικούς, παράξενους, αλλόκοτους και ιδιόρρυθμους χαρακτήρες.

On‐line Τεχνολογίες
Τα άτομα με ψυχικές διαταραχές δυσκολεύονται να συγκεντρώνονται κατά την ανάγνωση πληροφοριών μιας ιστοσελίδας. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί, π.χ. τρέμουν τα χέρια τους, βλέπουν θολά ή έχουν παρενέργειες από τα φάρμακα που παίρνουν στο πλαίσιο της θεραπείας τους. Προκειμένου να χρησιμοποιούν τον Ιστό αποτελεσματικά, καλό είναι να απενεργοποιούν οποιοδήποτε οπτικό ή ακουστικό στοιχείο αποσπά την προσοχή τους ή να χρησιμοποιούν μεγεθυντές οθόνης. Μερικά άτομα με ξαφνικές προσβολές ασθένειας (seizure disorders), όπως κάποιος τύπος επιληψίας, ταράσσονται από τρεμοπαιξίματα της οθόνης ή ακουστικά σήματα που εκπέμπονται σε μια συγκεκριμένη συχνότητα, γι’ αυτό πρέπει να απενεργοποιούν εικόνες που τρεμοπαίζουν ή συγκεκριμένες συχνότητες ήχου (Brewer, 2005).