Creativity

Innovation

Originality

Imagination

 

Salient

Salient is an excellent design with a fresh approach for the ever-changing Web. Integrated with Gantry 5, it is infinitely customizable, incredibly powerful, and remarkably simple.

Download

Οι τεχνολογικές εξελίξεις μπορούν να εξασφαλίζουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής στα άτομα με αναπηρία, ωστόσο η πρόσβασή τους στην τεχνολογία είναι μηδαμινή σε σχέση με την προσφερόμενη, αποθαρρύνοντάς τα στο να διεκδικήσουν μια ισότιμη συμμετοχή στη γνώση και κατ’ επέκταση στην εργασία. Αυτή η μειωτική για τα άτομα με ειδικές ανάγκες ψυχολογική διαδικασία, είναι η απαρχή ενός φαύλου κύκλου διακρίσεων.

Γράφει η Θεοδοσία Ε. Παπαδοπούλου-Τσάτση, Φιλόλογος Α.Π.Θ., MSC Ειδικής Αγωγής, e.mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Με αφορμή την επικείμενη ημέρα της 3ης Δεκεμβρίου, που γιορτάζεται ως Παγκόσμια ημέρα ατόμων με Αναπηρία, θα ήταν καλό όλοι μας να αναλογιστούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους τα άτομα αυτά και να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους ενίσχυσης της προσπάθειάς τους.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σ όλο τον κόσμο, ζουν με κάποια μορφής αναπηρία. Ο όρος αναπηρία προέρχεται από την αρχαία ελληνική έκφραση «ανά τον πήρο» δηλαδή «με βοήθεια» . Υπάρχουν πολλά «είδη» αναπηρίας, δηλαδή ομάδες ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια: οι άνθρωποι με προβλήματα ακοής, με προβλήματα όρασης, άνθρωποι με νοητική καθυστέρηση, με κινητικές διαταραχές, με σύνδρομο Down, με μαθησιακές δυσκολίες, άνθρωποι που χαρακτηρίζονται ως αυτιστικοί, τετραπληγικοί, δυσλεκτικοί, κτλ.

Αυτά λοιπόν τα άτομα, αντιμετωπίζουν άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ο κοινωνικός αποκλεισμός εμπεριέχει λεκτικά και νοητικά ένα αρνητικό «πρόσημο», εκείνο της έκπτωσης, της έλλειψης, της αφάνειας, της απουσίας, του περιθωρίου. Έτσι, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι αποπέμπονται ως «ακατάλληλοι», «μη απασχολήσιμοι» και δεν έχουν πρόσβαση σε πολλά.

Οι μορφές κοινωνικού αποκλεισμού των ατόμων με αναπηρία είναι πολλές:

Ο αποκλεισμός της οικογένειας του ατόμου: Πέρα από τις διάφορες μορφές του αποκλεισμού που βιώνουν τα ίδια τα άτομα με αναπηρία, αποκλεισμό βιώνουν και οι οικογένειες των ατόμων είτε με τη μορφή κρίσης στις σχέσεις της οικογένειας, είτε με την αποστέρηση εισόδου ενός από τους γονείς, στην αγορά εργασίας.

Αποκλεισμός στην εκπαίδευση: Η εκπαίδευση είναι ένας από τους τομείς που συνδέονται άμεσα με τον κοινωνικό αποκλεισμό, είτε λόγω αποστέρησης της εισόδου στην εκπαιδευτική διαδικασία, είτε λόγω εξόδου την οποία προκαλούν οι ίδιες οι ισχύουσες εκπαιδευτικές διαδικασίες.

Αποκλεισμός στην απασχόληση: Τα άτομα με αναπηρία είναι δύο έως τρεις φορές πιθανότερο να βρεθούν σε κατάσταση ανεργίας και μάλιστα μακροχρόνιας, κάτι που βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τον αποκλεισμό από την εκπαίδευση.

Αποκλεισμός από την Κοινωνία της Πληροφορίας: Οι τεχνολογικές εξελίξεις μπορούν να εξασφαλίζουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής στα άτομα με αναπηρία, ωστόσο η πρόσβασή τους στην τεχνολογία είναι μηδαμινή σε σχέση με την προσφερόμενη, αποθαρρύνοντάς τα στο να διεκδικήσουν μια ισότιμη συμμετοχή στη γνώση και κατ’ επέκταση στην εργασία.

Αυτή η μειωτική για τα άτομα με ειδικές ανάγκες ψυχολογική διαδικασία, είναι η απαρχή ενός φαύλου κύκλου διακρίσεων. Τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις, οι κοινωνικές κατασκευές για τα χαρακτηριστικά που φέρει ένα άτομο ή μια ομάδα, δεν επιτρέπει και πολλές φορές απαγορεύει στα άτομα αυτά να διατηρήσουν την θέση τους στη συλλογική ζωή, με αποτέλεσμα να επιφέρει ψυχολογικές συνέπειες. Οι πιο συνηθισμένες απ’ αυτές είναι το άγχος και ο φόβος, η ματαίωση, η ενοχή, η ντροπή, η αποξένωση και απομόνωση.

Παρά το γεγονός λοιπόν, ότι τα τελευταία χρόνια η στάση της κοινωνίας έχει αλλάξει αρκετά προς την αναπηρία, δεν είναι λίγοι αυτοί που στη θέα της, κυρίως της σωματικής, σταματούν το βλέμμα τους λίγο παραπάνω ή κάνουν σχόλια που τραυματίζουν τα άτομα. Έτσι άλλοι γονείς δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να έχουν επαφές, ενώ άλλοι περιορίζουν τους εαυτούς τους σε σπάνιες εμφανίσεις σε δημόσιους χώρους με λίγο κόσμο, έτσι ώστε να μην εκθέτουν τον εαυτό τους και το παιδί τους σε δύσκολες καταστάσεις.

Η επικοινωνία και η συνύπαρξη ανθρώπων χωρίς αναπηρίες και ανθρώπων με αναπηρίες έχει να κάνει με τον σεβασμό των ανθρωπίνων σχέσεων, όπου οι ανάγκες του μεμονωμένου ατόμου αντιμετωπίζονται συλλογικά. Μέσα σε μία κοινωνία είναι φυσικό να υπάρχει ικανότητα και ανικανότητα, ασθένεια και υγεία, σωματική τελειότητα και αναπηρία. Η προσφορά βοήθειας προς τα ΑμΕΑ μας προετοιμάζει όλους για μια μελλοντική πιο φυσική κοινωνία που θα στηρίζεται στην αλληλεγγύη, από την οποία θα ωφεληθούν όλοι οι άνθρωποι.

http://www.eidisis.gr/